خدا گفت: لیلی یک ماجراست، ماجرایی آکنده از من، ماجرایی که باید بسازیش.

شیطان گفت: تنها یک اتفاق است. بنشین تا بیفتد.

آنان که حرف شیطان را باور کردند، نشستند و لیلی هیچ‌گاه اتفاق نیفتاد. مجنون اما بلند شد، رفت تا لیلی را بسازد.

خدا گفت: لیلی درد است. دردِ زادنی نو. تولدی به دست خویشتن.

شیطان گفت: آسودگی‌ست. خیالی‌ست خوش.

خدا گفت: لیلی، رفتن است. عبور است و رد شدن.

شیطان گفت: ماندن است. فرو رفتن در خود.

خدا گفت: لیلی جستجوست. لیلی نرسیدن است و بخشیدن.

شیطان گفت: خواستن است. گرفتن و تملک.

خدا گفت: لیلی سخت است. دیر است و دور از دست.

شیطان گفت: ساده است. همین‌جایی و دم ِ دست.

و دنیا پر شد از لیلی‌های زود. لیلی‌های ساده‌ی اینجایی. لیلی‌های نزدیک لحظه‌ای.

خدا گفت: لیلی زندگی‌ست. زیستنی از نوعی دیگر.

لیلی جاودانگی شد و شیطان دیگر نبود. مجنون، زیستنی دیگر را برگزید و می‌دانست که لیلی تا ابد طول می‌کشد.

حاشیه: فوق‌العاده‌ست! به شدت مرسی از اونی که برام اینو فرستاد!