نگاهِ تو، از ما

به دوردستِ خوشایند،

عجب پلی زده بود؛

یک پل بزرگ

از آسمان به فردا،

از تاریکی به رویا،

تو رفتی و ما از سر

پوچ شدیم سراسر، تکه‌تکه، برابر.

[همشهری جوان. شماره‌ی 162. صفحه‌ی 9]