جناب خدای عزیز؛
غرض از مزاحمت اینکه، احتراما" و ارادتا" ازتان ناامیدم؛ از خودتان نه، از سرنوشتی که برایم نوشتید.
دیگر خیالتان راحت، این بنده‌ی حقیر شما هیچ آغازی را متصور و منتظر نیست؛ هرچه هست امید و انتظار پایان است، پایان همه‌ی بودنش.